مىشدند كه منظور از « الم ، الر ، كهيعص » چيست . مثلًا اصل وجوب نماز در آيات مربوطه نمايان است ، ولى از جهت بيان حجت الهى و روشن بودن تكاليف الهى مىبايست نحوهى بجا آوردن و چگونگى آن نيز از طريق وحى به مكلفين برسد . لذا خداى متعال از طريق وحى غير قرآنى - در حاشيهى قرآن - وحى سنّت نبوى را با رموزى در حروف مقطعه فرستاد و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز به مردم ابلاغ نمودند « 1 » تا حجت بر همگان آشكار باشد . عمل به اين وحى نيز همانند عمل به وحى قرآن واجب است ، زيرا پيامبر عظيمالشأن صلى الله عليه و آله اين احكام را به صلاح ديد خود يا از جانب خود بر اسلام نيافزود ، و چنان نيست كه بعضى مىگويند : پيامبر از خداى متعال درخواست نمود تعداد ركعات - كه در آيين يهود بيشتر بود - در اسلام كمتر باشد ، و خدا نيز پذيرفت ! چنين مسايلى دور از شأن الوهيت و رسالت است . كاهش يا افزايش چگونگى و نحوهى بجا آوردن عبادات و احكام دست پيامبر صلى الله عليه و آله نبوده ، و ايشان تنها مبلغ رسالات و احكام الهيه بودند . « 2 » بنابراين ، امتثال اوامر و نواهى قرآن و سنّت قطعيّه عمل به خواسته و وحى الهى است كه « وَ لايُشْرِكُ فى حُكْمِهِ أَحَداً » ( كهف / 26 ) : خدا احدى را در حكمش شريك نمىگرداند . « 3 » وانگهى ! رسولاللَّه صلى الله عليه و آله تنها فرستادهى ربانى براى پيام رسانى به مكلفان است و بس . تصور اين درخواست كه : خدايا ! تعداد ركعات نماز را كم يا
هامش
( 1 ) - مثلًا - حضرت در زمان ابلاغ صلاة خطاب به مؤمنان فرمودند « صَلُّوا كما رَايتمونى اصَلِّى » نماز بگذاريد همچنان كه مىبينيد من نماز مىگذارم ، و يا در مورد حجّ بيتاللَّه فرمودند « حجّوا كما احجُّ » حج بگذاريد مثل اين كه من حج مىگذارم و همچنين در مورد كل واجبات و فروع احكام كه حضرتش بيان فرمودند و مسائل و احكام جزييّه آنها را نيز تشريح كردهاند . ( خادمالقرآن )
( 2 ) - توضيح اين كه : همانطور كه استاد بزرگوار فرمودند طبق ( آيه 7 / سوره كهف ) هرگز به جز قرآن پناگاهى نتوانى يافت ، خداى تعالى نه در امر تكوين و نه در امر تشريع هيچكس را شريك حكم خودش قرار نداده و نمىدهد و به رسولاللَّه صلى الله عليه و آله نيز مىفرمايد : « يا ايها الرسول بلغ ماانزل اليك من ربك » ، « ما على الرسول الا البلاغ » ، « ان انت الارسول » و مشابه همين آيات مباركه همه دال بر اين است كه حتى رسول گرامى هم حق تشريع ندارد ، اين يك مطلب ، مطلب ديگر اين كه و ما على الرسول الا البلاغ ، مىفهماند كه رسول گرامى غير از انجام وظيفه و عمل به دستور هرگز كارى مخالف شأن رسالتى نداشتهاند . ( خادمالقرآن )
( 3 ) چنانچه پيامبر صلى الله عليه و آله هم احكامى را از ناحيه خود وضع مىكردند به اين آيه شريفه و مشابه اين آيه از آيات ديگر اشكالات عديدهاى وارد مىشد . علاوه بر اينكه ما معتقديم شارع مقدس يكى است . چنانچه رسول گرامى صلى الله عليه و آله هم احكامى را به خواسته و صلاح ديد خود وضع مىفرمودند . ربانيّت و الُوهيّت احكام متعدّد مىشد و همين تعدّد شارعيّت نيز باعث اشكالات ديگرى مىگشت كه در جاى خودش بيان نمودهايم . ( خادمالقرآن )