38 شارعيت پيامبر
دكتر سروش : نكتهاى را هم راجع به احكام خدمت شما ذكر كنم . تلقى من اين است كه شارع احكام فقهى پيامبر بوده است . شخص پيامبر در اين مسايل قانونگذارى كرده است و البته خداوند بر قانونگذارى پيامبر صحّه مىگذاشته است . دغدغهى بنيادين و اساسى پيامبر در امر قانونگذارى اين بوده كه احكام و قوانين جامعه را از « جور زمانه » به « عدل زمانه » - و نه عدل فراتاريخى - عبور دهد . به اين معنا كه جامعه را از آنچه در آن زمان جور مىدانستند ، بيرون آورده ، به آنچه در همان زمان عدل مىدانستند ، معطوف كند . [ آفتاب / 15 / ص 72 ]
آية اللَّه صادقى : اين سخن هم از ريشه باطل و بر خلاف موازين مسلم قرآنى است .
زيرا شارع تنها خداست و رسول هم تنها فرستادهى خدا در نقل احكام شرعى است و از آياتى مانند « ولو تقول علينا بعض الاقاويل لأخدنا منه باليمين . . . » مستفاد است كه رسول تنها تعهد رسالت وحيانى را داشته است و ديگر هيچ ، و آياتى مانند « شرع لكم من الدين . . » تنها خدا را شارع مىداند ، زيرا فاعل شرع ، خداست و اصولًا معناى رسالت هم همين است كه تنها پيامآور وحى ربانى باشد كه حضرتش نه ربّ است كه شارع باشد و