مؤمنان خوشحال مىشوند . مىبينيم كه خبرِ غلبهى روم مسيحى بر ايران مشرك آن هنگام ، در وحى مطلق قرآن پس از اندك زمانى بعد از نزول آيه شريفه به وقوع پيوست ، كه اين خود از معجزات قرآنكريم مىباشد .
حتى قرآن در خبرهاى آسمانى و زمينى نيز همواره پيشاپيش بشر حركت مىكند .
يعنى قرآن هميشه امام است و تمامى مكلّفان هميشه مأموم . چون سه حالت مىتوان در نظر گرفت :
1 - علم مكلّفان بيشتر از خدا و قرآن باشد كه محال است . چون بشر و علم او محدود است .
2 - علم مكلّفان برابر با قرآن باشد . باز هم اين فريضه به دليل محدوديت بشر و بىنهايت بودن علمِ خداى متعال محال است .
3 - قرآن در كل ابعاد اخلاقى ، فقهى ، فلسفى ، فكرى ، سياسى و . . . جلوتر و رهبر است .
زيرا مطلق است . اگر كل نيروهاى مكلّفان با هم جمع شوند و فعالانه شب و روز تلاش كنند باز هم قرآن امام است و خط مىدهد . حتى دانشمندان بشرى هنوز به مبانى و اصولى كه در مورد علوم مكلّفان بيان فرموده نرسيده است . ما ادعا نمىكنيم قرآن كتاب فيزيك و شيمى و پزشكى است ، اما قوانينى بسيار دقيق و علمى در هر زمينه دارد كه كشف آن قوانين هنوز ميسر نشده است . حتى در خبرهاى آسمانى مكلّفان با سؤالات عديدهاى روبرو هستند : آيا در كرات ديگر موجودات ، آب و حياتى هست يا خير ؟ اگر هستند عاقلند يا نه ؟ غذا و هوايى هست يا نه ؟ و . . . قرآن در آياتى از جمله ( آيهى 29 سورهى شورى ) به پنج خصوصيت و خبر آسمانى توجه داده است :
« وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّمواتِ والْارضِ وَ مابثَّ فيهِما مِنْ دابةً و هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ اذايَشاءُقَدير »
همين يك آيه كافى است ملحدترين و معاندترين افراد را نسبت به قرآن رام و آرام كند . آيه در 14 قرن قبل در زمان و زمينى نازل شده كه جهل و ظلمت فراگير بوده .
مخصوصاً در حجاز پر از جهل و جهالت ، و بر كسى نازل شد كه امّى و بىسواد و در ميان
نقدى بر دين پژوهى فلسفه معاصر (فارسى) — صفحة 259
مساهمون: الشيخ محمد الصادقي الطهراني
ص٢٥٩