تشريع از جانب خدا باشد ، شخص گيرنده ، حتماً بايد پيامبر باشد تا آن پيام را دريافت كند و به مكلّفان ابلاغ نمايد . اما اگر حامل پيام رسالتى و تشريعى نباشد و براى كمك و راهنمايى مؤمنى آمده باشد ، لازم نيست آن شخص پيامبر صلى الله عليه و آله باشد زيرا اين راهنمايىها مربوط به تشريع احكام و فهم قرآن نيست تا اگر حالت كسى دگرگون شد ، بگوييم به او وحى شده و اگر دگرگون نشد ، وحى نشده است . به طوركلى در موضوعات اگر به كسى كمكهاى غيبى الهامبخش برسد ، نمىتوان گفت كه او پيغمبر و صاحب وحى شده است ، بلكه بايد گفت اينها از الهامات و الطاف غيبيه الهى است كه احياناً شامل حال بعضى از مؤمنين مىشود و باب رسالت را بر كسى نگشوده و نمىگشايد .
نقدى بر دين پژوهى فلسفه معاصر (فارسى) — صفحة 252
مساهمون: الشيخ محمد الصادقي الطهراني
ص٢٥٢