12 استنطاق از قرآن
دكتر سروش : امام على ، كه در قرآنشناسى در عالم اسلام از همه سبق مىبرد ، مسلمين را فرمان داد كه اين قرآن صامت را به نطق درآوريد . از او بپرسيد و علاج درد خود را از او بخواهيد . مىگفت : « ذلك القرآن فاستنطقوه و لن ينطق . و لكن أخبركم عنه الا ان فيه علم ما يأتى و الحديث عن الماضى و دواء دائكم و نظم ما بينكم » ( از اين قرآن بخواهيد تا براى شما سخن بگويد . اما او نخواهد گفت و من از او به شما خبر مىدهم كه در آن علم آينده و حديث گذشته و دواى دردها و بيان نظم امور شماست ) « 1 » . استنطاق و استثاره ، يعنى به نطق درآوردن و شورانيدن ، كار همه مؤمنان راستين است و اين ميسر نمىشود ، مگر با داشتن دركها و دردهاى پيشين . [ قبض و بسط / ص 178 ]
آيةاللَّه صادقى : جواب اين جمله نيز اين است كه ايشان بايد توجه مىكردند كه ناطق بودن قرآن دو بعدى است : نخست اين كه الفاظ و عبارات قرآن براى بيان مفاهيم و مرادات مورد نظر خود نسبت به كل تكاليف مكلفان ، بالاترين مراحل اعجاز و دلالت را داراست ، دوم اين كه پس از نطق دلالتى ، بايستى براى بهدست آوردن همان دلالتها از قرآن طلب فهم و نطق كرد . ( استفهام ، استنطاق و استفسار ) اگر كسى از قرآن طلب
هامش
( 1 ) - نهجالبلاغه ، خطبهى 157