باب نهم بابٌ فِي إِبْطَالِ الرُّؤْيَةِ
اصل : شرح : اين بابى است در باطل ساختنِ امكانِ ديدن كسى اللَّه تعالى را - چنانچه اشاعره خيال مىكنند - و مىآيد حقيقت اين نزاع ، در حديث چهارمِ اين باب .
در اين باب ، يازده حديث است و در آخرش نقل كلامى است از هشام بن الحكم كه مىتواند بود كه براى بيانِ معنى حديث چهارم و تقويت حديث نهم و دهم و يازدهم گفته باشد .
[ حديث ] اوّل
اصل : [ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي الْقَاسِمِ ] عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ إِسْحَاقَ ، قَالَ : كَتَبْتُ إِلى أَبِي مُحَمَّدٍ عليه السلام أَسْأَلُهُ : كَيْفَ يَعْبُدُ الْعَبْدُ رَبَّهُ وَهُوَ لَايَرَاهُ ؟
فَوَقَّعَ عليه السلام : « يَا أَبَا يُوسُفَ ، جَلَّ سَيِّدِي وَمَوْلَايَ وَالْمُنْعِمُ عَلَيَّ وَعَلى آبَائِي أَنْ يُرى » .
شرح : التَّوْقِيع : سخن عالى مرتبه را در پستىِ لباسِ نوشتن درآوردن .
يعنى : روايت است از يعقوب بن اسحاق ارمنى ، گفت كه : نوشتم سوى امام حسن عسكرى عليه السلام مىپرسيدم او را كه : چگونه پرستش مىكند بنده ، صاحبِ كلّ اختيار خود را و حال آن كه نمىبيند او را ؟
پس در جواب نوشت كه : اى ابو يوسف ! منزّه است مالك من و كارساز من و نعمت دهندهء بر من و بر پدران من به امامت ، از اين كه ديده شود .
اصل : قَالَ : وَسَأَلْتُهُ : هَلْ رَأى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله رَبَّهُ ؟ فَوَقَّعَ عليه السلام : « إِنَّ اللَّهَ - تَبَارَكَ