باب هفتم بابُ النِّسْبَةِ
اصل : شرح : النِّسْبَة ( به كسر نون و سكون سين بى نقطه و باء يك نقطه ، مصدر بابِ « نَصَرَ » و « ضَرَبَ » ) : كسى را به نسبتِ او ذكر كردن ؛ به معنى نسبت دادنِ او به پدرش تا ممتاز شود از غير . و مراد اين جا ذكرِ طريق مستقيمِ واضح ، سوى معرفت مرتبهء كسى است به روشى كه سامع اكتفا به آن تواند كرد و حاجت به زياده بر آن نداشته باشد براى تمييز او از جمعى كه مُشْتَبه به اويند . و از اين مأخوذ است « نِيسَب » به فتح نون و سكون ياء دو نقطه در پايين و فتح سين ، به معنى طريق مستقيم واضح .
« الف لام » براى عهد خارجى است به معنى « نِسْبَة الرَّبّ » كه سورهء « قل هو الله أحد » باشد ، بنا بر آنچه مىآيد در « كِتابُ الصَّلَاةِ » در حديث اوّلِ « بابُ النَّوَادِرِ » - كه باب صدم است - كه : « اقْرَأْ يَا مُحَمَّدُ ! نِسْبَةَ رَبِّكَ تَبَارَكَ وتَعَالى : « قل هو الله أحد » » تا قول او كه :
« اقْرَأْ : « إنا أنزلناه » ؛ فَإِنَّهَا نِسْبَتُكَ وَنِسْبَةُ أَهْلِ بَيْتِكَ إِلى يَوْمِ الْقِيَامَةِ » « 1 » .
يعنى : اين باب ، بيان طريق مستقيمِ واضح ، سوى معرفت ربوبيّت است ، كه سورهء اخلاص باشد .
در اين باب ، چهار حديث است .
[ حديث ] اوّل
اصل : [ أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيى ، عَنْ أَبِي أَيُّوبَ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام ، قَالَ : ] « إِنَّ الْيَهُودَ
هامش
( 1 ) . الكافي ، ج 3 ، ص 484 ، ح 1 .