عمران و توبه :
« وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ »
« 1 » و آيت سورهء اعراف :
« وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ »
« 2 » و آيت سورهء آل عمران :
« فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ »
« 3 »
.
السَّتْر ( به فتح سين بىنقطه و سكون تاء دو نقطه در بالا ، مصدر باب نَصَرَ ) : پرده پوشيدن بر حال خود ، موافق آنچه مىآيد در « كِتَابُ الْإِيمَانِ وَالْكُفْرِ » در حديث پانزدهمِ باب دويست و سوم كه باب بىعنوان « 4 » و بعد از « بَابُ الاسْتِدْرَاج » است كه : « إنْ قَدرْتَ أنْ لَاتُعْرَفَ فَافْعَلْ » .
التَبَرُّج ( به باء يك نقطه و راء بىنقطه و جيم ) : خودنمايى .
يعنى : و روزه داشتن و ضدّ آن ، رخنه در روزه كردن است ؛ و جنگ با دشمن دين و ضدّ آن ، سر باز زدن از حق است ؛ و آهنگ كعبه كردن و ضدّ آن ، انداختن پيمان الهى است ؛ و سخن مردمان را نگاه داشتن و ضدّ آن ، سخنچينى است ؛ و نيكويى با پدر و مادر و ضدّ آن ، نافرمانبردارى پدر و مادر است ؛ و به جا آوردن فرمان ، چنانچه مىبايد و ضدّ آن ، محض صورت فرمان به جا آوردن است ؛ و شناخته شده به خوبى و ضدّ آن ، ناشناخته شده است ؛ و پوشانيدن حال خود و ضدّ آن ، خودنمايى است ؛ و دين خود را از مخالف پنهان داشتن از ترس آزار و ضدّ آن ، بىباكى است به اظهار دين نزد مخالف ؛ و سلوك با مردمان ، چنانچه از ايشان مىخواهد و ضدّ آن ، طلب تفاوت اختلاط است بىوجه ؛ و رضا از دشمن به آنچه صلاح هر دو طرف در آن است و ضدّ آن ، زيادهروى است ؛ و پاكيزگى و ضدّ آن ، چِركِنى است ؛ و شرم و ضدّ آن بىشرمى است ؛ و ميانهروى و ضدّ آن ، از حدّ گذشتن است ؛ و آسودگى به ترك طلبِ فضول دنيا و ضدّ آن ، خود را به زحمت داشتن است .
هامش
( 1 ) . آل عمران ( 3 ) : 104 و 114 ؛ توبه ( 9 ) : 71 .
( 2 ) . اعراف ( 7 ) : 199 .
( 3 ) . آل عمران ( 3 ) : 7 .
( 4 ) . در نسخههاى چاپى كتاب الكافي ، عنوان اين باب چنين است : « بابُ مُحَاسَبَةِ الْعَمَلِ » .