و آنچه را در دنيا به شما داده بوديم پشت سر گذاشته و همه را از دست داديد .
آنچه مال به شما داديم به خاطر اين بود كه از آن فايدهء صحيح ببريد و آن را در مصالح خود صرف نماييد و در راه ترقى و تكامل خود به خرج بگذاريد ، شما از آن سوء استفاده نموده ، آن را در راه گناه و معصيت و امور بيهوده و باطله خرج كرديد و به وسيلهء آن خود را به مهلكه انداختيد و اكنون همهء آن را ترك كرديد ، اين حساب اموال شما .
امّا ياران و فرزندان و زنها و رفيقان و آشنايانى كه به آنها تكيه مىداديد و توقع داشتيد به وقت ضرورت و عسرت به مدد برخيزند و نسبت به كارهايى كه به تنهايى از عهدهء برنمىآمديد شما را كمك كنند ، اكنون با شما نيامده و ما هيچ يك از آنها را در اين وقت سخت و ساعت نگرانى با شما نمىبينيم .
[ وَ ما نَرى مَعَكُمْ شُفَعاءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكاءُ ]
« 1 » .
و شفيعانتان را كه [ در ربوبيّت و عبادت ما ] شريك مىپنداشتيد ، همراه شما نمىبينيم .
چرا آنها نيامدند ، چرا پدر و مادر و زن و فرزند و معتمد محلّ و رئيس و معاون را با خود نياورديد ، چرا شريك شما با شما نيامد ، چرا ما هرچه نظاره مىكنيم كسى را با شما نمىبينيم ؟
اينجا براى شما جهان تنهايى است تنهايى به تمام معنى ، آرى ، در اين وقت و در اين موقعيّت تك و تنها و غريب و بىكسيد ! !
آن گاه فرشتگان علّت و سبب آن كه انسان نمىتواند مال و ياران خود را با خود
هامش
( 1 ) - انعام ( 6 ) : 94 .