ما كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ ]
« 1 » .
چه كسى ستمكارتر از كسى است كه به خدا دروغ مىبندد ، يا مىگويد : به من وحى شده ؛ در حالى كه چيزى به او وحى نشده است ، و نيز كسى كه بگويد : من به زودى مانند آنچه خدا نازل كرده نازل مىكنم ؟ ! اى كاش ستمكاران را هنگامى كه در سختىها و شدايد مرگاند ببينى در حالى كه فرشتگان دستهاى خود را [ به سوى آنان ] گشوده [ و فرياد مىزنند ] جانتان را بيرون كنيد ، امروز [ كه روز وارد شدن به جهان ديگر است ] به سبب سخنانى كه به ناحق دربارهء خدا مىگفتيد و از پذيرفتن آيات او تكبّر مىكرديد ، به عذاب خواركنندهاى مجازات مىشويد . * و [ لحظهء ورود به جهان ديگر به آنان خطاب مىشود : ] همانگونه كه شما را نخستين بار [ در رحم مادر تنها و دست خالى از همه چيز ] آفريديم ، اكنون هم تنها به نزد ما آمديد ، و آنچه را در دنيا به شما داده بوديم پشت سر گذاشته و همه را از دست داديد ، و شفيعانتان را كه [ در ربوبيّت و عبادت ما ] شريك مىپنداشتيد ، همراه شما نمىبينيم ، يقيناً پيوندهاى شما [ با همه چيز ] بريده ، و آنچه را شريكان خدا گمان مىكرديد از دستتان رفته و گم شده است .
كتاب با ارزش « معادشناسى » پس از ذكر اين آيه چنين مىگويد :
اين آيات بيان مىكند كه تمام جهاتى را كه مورد اعتماد و اتكاى انسان در دنيا بود ، به وقت مرگ همهء آنها نابود مىشود .
عمدهء اتكا و اعتماد انسان در دنيا به دو چيز است :
هامش
( 1 ) - انعام ( 6 ) : 93 - 94 .