و خصلت و اين همه بزرگى و عظمت و اين همه جلالت و معنويت از كانونى چون زهد ، يعنى بىرغبتى كامل به آنچه نبايست رغبت داشت و رغبت كامل به معشوق حقيقى ، يعنى حضرت ربّ العزه به دست مىآيد و حلاوت زهد براى زاهدان حقيقى در دنيا هم چون حلاوت نعمتهاى بهشت در قيامت براى بهشتيان است و چون اين حلاوت حاصل شود ، زاهد پس از آن دنبال چه رود و دنبال كه رود .
زهد ، ذروهء انسانيت و مقام اعلاى آدميت و منبع تمام كمالات و ايجاد كننده تمام خصايل الهى در انسان است .
زهد در آيينهء روايات
اگر به دقت روايات عالى باب زهد را مطالعه كنيم و به جاى توجه به الفاظ آن ، به مفاهيم بلند آسمانى آن بنگريم ، پس از وقوف به معناى زهد ، عملًا زاهد خواهيم شد .
روايات باب زهد ، جوى براى خواننده ايجاد مىكنند كه خواننده با توفيق حضرت حق ، از آن جو آثار معنوى عظيمى برخواهد گرفت .
روايات اين باب به مسئله سرعت عمر ، زودگذرى وقت و اين كه دنيا تا كنون بهر صورتى كه نصيب انسان شده براى انسان باقى نمانده ، اشاره دارند و از اين جهت دل آدمى را از رذايل پيراسته و به حسنات آراسته مىنمايند ، به قسمتى از روايات اين باب توجه كنيد .
در مقدمهء اين روايت آمده :
خداوند هر شب ملكى را به سوى مردم دنيا مىفرستد تا فرياد بزند :
يا أبْناءَ الْعِشْرينَ جِدُّوا وَاجْتَهِدوا وَيا أبْناءَ الثَّلاثينَ لا تَغُرَّنَّكُمْ الْحَياةُ الدُّنْيا وَيا