و برهان بين انسان و خداست .
نماز ، باعث نجات از عذاب و جواز عبور از صراط و كليد بهشت و مهريهء حورالعين و بهاى بهشت است .
با نماز ، آدمى به درجات بلند ملكوتى مىرسد ، چرا كه نماز عين تسبيح و تهليل و تحميد و تمجيد و تكبير و تقديس و گفتار حق و دعوت الهيه است « 1 » .
حيف نيست انسان در چنين دنياى با عظمتى با اين همه سود و منفعت قرار بگيرد و از آن و مستمعش - كه خداى مهربان و پروردگار عزيز است - غافل باشد .
حيف نيست بدن آدمى كه ظاهرى بىارزش است ، در نماز شركت داشته باشد ولى قلبش كه حقيقت وجود اوست از اين دنياى پرفيض الهى و از اين سراى پرشور ملكوتى و از اين ميدان عشق و عرفان بيرون باشد !
سفر مادى و سفر معنوى
انسان ، داراى دو نوع سفر و دو شكل حركت است : سفر مادى و سفر معنوى ، در سفر مادى منافع زيادى نصيب انسان مىشود كه با آن منافع كسب راحت و تحصيل امنيت در زندگى مىكند .
امام على عليه السلام مىفرمايد :
براى سفر پنج خاصيت و منفعت است :
1 - رفع غم و غصه .
2 - كسب معيشت و نجات از فقر .
3 - تحصيل علم و دانش .
هامش
( 1 ) - اسرار الصلاة ، شيخ عبدالحسين تهرانى : 305 .