درك مقامات عالى معنوى با علوّ همت
آرى ، وقتى انسان نظرى بلند و همتى و الا داشت ، از بركت اين نظر و همت بلند كه محصول ارتباط با انبيا و امامان عليهم السلام و اولياى الهى است مقصدى و هدفى جز حضرت حق نخواهد داشت و براى نيل به اين مقصد ، ابتدا از تماشاى آثار به يقين رسيده ، آنگاه با كوشش در جنب يقين به نفس قدسى نايل گشته ، سپس در حركتى ديگر به نفس كليهء الهيّه رسيده ، در آن مقام به شهود جمال موفق مىشود و هيبت و عظمت و جلال حضرت دوست را يافته ، از ناچيزى خود دچار ترس شده و به مراقبت و مواظبت خويش مىكوشد كه مبادا از حضرت او دور افتد و در آن مقام به فرمودهء حضرت صادق عليه السلام به غفلت دچار گشته و به بلاى خطر عظيم گرفتار آيد ! ! »
مسجد ، خانه و بساط اوست و بدون گذشتن از نفس اماره و رسيدن به نفس ناطقهء قدسى و آراسته شدن به نفس كليهء الهيّه ، درك هيبت و عظمت ملكالملوك ميسر نيست كه ساده و عادى به مسجد رفتن و اين رفت و آمد به صورت عادت در آمدن ثواب چندانى براى اهل مسجد ندارد .
بكوشيد تا آن روح عالى را به دست آورده و لايق مقام آن جناب گشته و به فيض ديدارش با چشم دل نايل آييد و در بساط آن جناب به درك عظمت و هيبت او موفق شده غرق ترس و شرم شويد و در شعلهء ترس و شرم آن چنان بسوزيد كه اثرى از هستى شما نماند ، چون اثر از هستى و انيت نماند به مقام فنا رسيده و به بقاى او باقى و ابدى خواهيد شد و به حضرت دوست در آن مقام خواهيد گفت :
دو عالم را به يك بار از دل تنگ * برون كرديم تا جاى تو باشد « 1 »
هامش
( 1 ) سعدى .