مهجوران به حساب مىآوردند . به اين خاطر در اجراى دستورهاى حق و گريه از خشيت الهى و توبه در پيشگاه او از فقر و قصور در عمل از همه عالم مقدّمتر بودند .
اينك به شمّهاى از احوال و زبان حال ايشان توجّه كنيد :
حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام با آن همه عظمت و جلال - كه از طريق بندگى حق كسب كرده بود - در دعاى كميل مىفرمايد :
فَكَيْفَ لِى وَأَنَا عَبْدُكَ الضَّعيفُ الذَّليلُ الحَقيرُ المِسْكينُ المُسْتَكين « 1 » ! !
من بندهء ناتوان ذليل و حقير و فقير و دورماندهء تو چگونه تاب آن عذاب دارم .
امام زين العابدين عليه السلام در صحيفه مىفرمايد :
وَأَنَا أفْقَرُ الفُقَراءِ إلَيْكَ « 2 » ! !
من نيازمندترين نيازمندان به توام .
و امام حسين عليه السلام در دعاى عرفه مىفرمايد :
إِلهى كُلَّمَا أَحْرَسَنى لُؤْمى أَنْطَقَنى كَرَمُكَ « 3 » .
پروردگارا ! تبهكاريها و ديو صفتىهايم گاهى آن چنان به رخم خيره مىشوند و مرا رو در روى ناشايست خود آن چنان قرار مىدهند كه ياراى سخنگويى از من سلب مىگردد .
با كه سخن بگويم ؟ با خود ! زشت سيرت آن چنان چهرهام را هولناك نموده است كه نمىخواهم با صورت خود روبرو شوم .
هامش
( 1 ) - الاقبال : 708 ؛ مصباح المتهجد : 847 .
( 2 ) - صحيفهء سجاديه : 71 ، دعاى دهم .
( 3 ) - بحار الأنوار : 95 / 225 ، باب 2 .