همانا مسافر به سوى تو مسافتش نزديك است و تو از آفريدگانت هرگز در پرده نيستى ، جز اينكه كردار زشتشان آنان را از تو محجوب نمايد .
توبهء جان و دل را زنده مىسازد و راه نجات را هموار مىسازد . قرآن درهاى لطف و رحمت را بر روى هر انسانى با هر مقامى و با هر شرائطى باز مىگذارد . روشن است كه دعوت به بازگشت به سوى رحمت الهى نمىتواند بدون قيد و شرط باشد ؛ زيرا او حكيم و خبير است كه كار بىحساب نمىكند اگر آغوش رحمتش را به روى همه گشوده و پيوسته آنها را به سوى خود فرامىخواند ، به يقين آمادگىهايى در بندگان نيز فراهم است .
بنابراين بايد نخست دگرگونى بنيادى در وجود انسان نمايان شود ؛ سپس پايههاى ايمان و اعتقادات فروريخته در اثر گناه ، نوسازى مىگردد . و آنگاه ناتوانىهاى روحى و ضعفهاى اخلاقى را جبران مىنمايد .
تفسيرى بر آيهء شريفه
از اين رو در آيهاى پر از رحمت و مغفرت و لطف و مهربانى فرموده است :
قُلْ يعِبَادِىَ الَّذِينَ أَسْرَفُواْ عَلَى أَنفُسِهِمْ لَاتَقْنَطُواْ مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ » « 1 »
بگو : اى بندگان من كه [ با ارتكاب گناه ] بر خود زياده روى كرديد ! از رحمت خدا نوميد نشويد ، يقيناً خدا همهء گناهان را مىآمرزد ؛ زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است .
هامش
( 1 ) - زمر ( 39 ) : 53 .