ج - وَ أَماتَ قَلْبى عَظِيمَ جِنايَتىِ فَأَحْيِهِ بِتَوْبَةٍ مِنْكَ . « 1 »
بزرگى جنايتم دلم را ميرانده پس آن را با توبه به درگاهت زنده كن .
گناه ، سبب مرگ قلب گشته و دل انسان به مردهء متحرّكى تبديل مىشود . قيافه ، صورت آدميزاد است ولى دل او قلبِ حيوان است . اين دل مردگى خسارت گناه است . حتى گناه توانايى دارد كه همه جان و روح را فرا بگيرد .
قرآن كريم گناه را عامل كور شدن قلب مىداند كه ادامهء آن انسان را دچار شك و ريب مىكند و سرانجام از آيات انفسى و آيات آفاقى محروم مىگردد .
كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكْسِبُونَ * كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمحْجُوبُونَ * ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُواْ الْجَحِيمِ » « 2 »
اين چنين نيست كه مىگويند ، بلكه گناهانى كه همواره مرتكب شدهاند بر دلهايشان چرك و زنگار بسته است [ كه حقايق را افسانه مىپندارند . ] * اين چنين نيست كه آنان مىپندارند ، بلكه اينان در آن روز از پروردگارشان محجوباند . * سپس آنان بىترديد وارد دوزخ مىشوند .
و از آيات ديگر استفاده مىشود ، اعمال زشت انسان چون غبارى بر صفحهء دل نقش مىبندد و آن را تيره مىسازد و مانع ادراك حقايق مىشود .
در دعاى سحر ابوحمزه ثمالى ، از امام سجّاد عليه السلام نقل شده است :
وَ إِنَّ الرَّاحِلَ إِلَيْكَ قَرِيبُ الْمَسافَةِ وَ أَنَّكَ لاتَحْجُبُ عَنْ خَلْقِكَ وَ لكِنْ تَحْجُبُهُمُ الْأَعْمالُ السَّيِّئَةُ دُونَكَ . « 3 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 91 / 142 ، باب 23 ؛ المناجات الخمس عشرة ، مناجاة التائبين ليوم الجمعة .
( 2 ) - مطفّفين ( 83 ) : 14 - 16 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 95 / 82 ، باب 6 ، حديث 2 ؛ إقبال الأعمال : 68 .