انقلاب درونى او ، به طور حقيقى فراهم شود تا توفيق بازگشت را بيابد .
توبه و نماز غفيله
در تاريخ آوردهاند كه : روزى يزيد بن معاويه به امام سجّاد عليه السلام گفت : اى على بن الحسين عليه السلام ! اگر من توبه كنم توبه من پذيرفته مىشود ؟
حضرت فرمود : اگر در پس نماز مغرب نافله غفيله را بخوانى بخشيده مىشوى !
حضرت زينب عليها السلام در آن مجلس عرض كرد : اى پسر برادرم چه مىگويى ؟ ! او قاتل حسين بن على عليه السلام است . امام سجّاد عليه السلام فرمود : بله ، اما او موفّق به خواندن آن نافله نمىشود . « 1 » يعنى توفيق راهيابى پيدا نمىكند چه رسد كه توبه كند .
امام سجّاد عليه السلام دليل چنين بىتوفيقى را در مناجات خويش بيان نموده و مىفرمايد : گناه سه خسارت سنگين به بار مىآورد :
الف - أَلْبَسَتْنِى الْخَطايا ثَوْبَ مَذَلَّتى .
خدايا ! گناهان بر من لباس خوارى پوشانده .
گناه انسان را در نزد پروردگار بسيار خوار و پست و بىارزش مىكند و لباس ذلّت بر جان با ارزش انسان مىپوشاند و توبه به انسان شخصيّت و عزّت مىدهد .
ب - وَ جَلَّلَنى التَّباعُدُ مِنْكَ لِباسَ مَسْكَنَتى .
دورى از تو جامهء درماندگى بر تنم پيچيده .
گناه انسان را به تدريج از حضرت دوست دور مىسازد ، تا جايى كه او را از هر عبادتى و خدمتى محروم مىسازد و با ادامهء جدايى ، او را به حيوانى پست تبديل مىكند . توبه به ارتباط با دوست حقيقى جلوهء ربوبى مىدهد .
هامش
( 1 ) - به نقل از سخنرانى آيت اللّه حاج شيخ احمد مجتهدى تهرانى .