و نيز فرمود :
الْحاسِدُ يُظْهِرُ وُدَّهُ فى اقْوالِهِ وَ يُخْفِى بُغْضَهُ فِى أَفْعالِهِ ، فَلَهُ اسْمُ الصَّدِيقَ وَ صِفَةُ الْعَدُوُّ . « 1 »
آدم رشك برنده ، دوستى خود را در گفتارش آشكار مىكند و كينهء خود را در كردارش پنهان مىسازد . پس نام دوست دارد ولى در صفت دشمن است .
حسدورزى و رشك نسبت به مؤمنان و مسلمانان از وساوس شيطانى و پوششى بس بزرگ ، ميان خدا و بنده است و سرانجام به كفر و شرك مىانجامد .
امام صادق عليه السلام در نامهاى به يارانش مىفرمايد :
إِيَّاكُمْ أَنْ يَحْسُدَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا ، فَإِنَّ الْكُفْرَ أَصْلُهُ الْحَسَدُ . « 2 »
از حسودى به يكديگر پروا كنيد ؛ زيرا ريشهء كفر ، حسادت است .
و نيز فرمود :
يَقُولُ إِبْلِيسُ لِجُنُودِهِ أَلْقُوا بَيْنَهُمُ الْحَسَدَ وَ الْبَغْىَ فَإِنَّهُما يَعْدِلانِ عِنْدَ اللَّهِ الشِّرْكَ . « 3 »
فرماندهء شياطين به لشكريان خود مىگويد : ميان آنان حسادت و تجاوزگرى افكنيد كه آن دو نزد خدا برابر با شرك است .
در روايتى امام صادق عليه السلام دربارهء پايههاى كفر و فساد مىفرمايد :
اصول و ريشههاى كفر در سه چيز است : حرص و تكبّر و حسد .
اما حرص سبب شد كه آدم از درخت ممنوع بخورد .
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 301 ، حديث 6841 .
( 2 ) - الكافى : 8 / 8 ، حديث 1 ؛ بحار الأنوار : 75 / 217 ، باب 23 ، حديث 93 .
( 3 ) - الكافى : 2 / 327 ، حديث 2 ؛ بحار الأنوار : 60 / 260 ، باب 3 ، حديث 136 .