[ « 13 » فَأَمَّا أَنْتَ - يَا إِلَهِي - فَأَهْلٌ أَنْ لَا يَغْتَرَّ بِكَ الصِّدِّيقُونَ وَ لَا يَيْأَسَ مِنْكَ الْمُجْرِمُونَ لِأَنَّكَ الرَّبُّ الْعَظِيمُ الَّذِي لَا يَمْنَعُ أَحَداً فَضْلَهُ وَ لَا يَسْتَقْصِي مِنْ أَحَدٍ حَقَّهُ « 14 » تَعَالَى ذِكْرُكَ عَنِ الْمَذْكُورِينَ وَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُكَ عَنِ الْمَنْسُوبِينَ وَ فَشَتْ نِعْمَتُكَ فِي جَمِيعِ الْمَخْلُوقِينَ فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَى ذَلِكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ ]
اى خداى من ! شايستهاى كه صدّيقان به تو مغرور نشوند ، و گنهكاران از تو مأيوس نگردند ؛ زيرا تو پروردگار بزرگى هستى كه احسانت را از احدى منع نمىكنى ، و در گرفتن حق خود به كسى سختگيرى روا نمىدارى ، يادت از ياد شدگان برتر است ، و نامهايت از نسبت نقص منزّه و پاك است ، و نعمتت در ميان تمام آفريدهها پراكنده و پخش است . تو را بر تمام آنچه از اوصافت بيان شد سپاس ، اى پروردگار جهانيان !
اميد به خدا و دورى از غرور
غرور از صفات رذيلهء نفس است كه سرچشمهء بسيارى از آفتها و شرارتهاست .
در لغت ريشهء غُرُور از كلمهء غَرَّ به معناى شكاف زمين و جوى باريك و تيزى شمشير و چين و چروك لباس است ؛ امّا در اصطلاح به نيرنگ و فريب بيهوده و پوچ