گفته مىشود كه با خودپسندى و خودبينى همراه است . در حقيقت امرى براى فريفتن و گول زدن با اميدوارى بيهوده در جريان باشد كه داراى ابزار و زمينههاى فريبنده است .
صاحب مفردات الفاظ القرآن در اين بارهء مىنويسد :
فَالغَرُورُ : كُلُّ ما يَغُرُّ الْإِنْسانَ مِنْ مالٍ وَ جاهٍ وَ شَهْوَةٍ وَ شَيْطانٍ وَ قَدْ فُسِّرَ بِالشَّيطانِ إِذْ هُوَ أَخْبَثُ الغارِّينَ وَ بِالدُّنْيا لِما قِيلَ : الدُّنْيا تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ . « 1 »
پس غرور ؛ هر چه كه انسان را مىفريبد از مال و مقام و خواهش و شيطان و گاهى به اهريمن رانده شده تعبير شده كه او پليدترين فريبندگان است و گاهى به دنيا ؛ زيرا گفته شده كه دنيا مىفريبد و زيان مىرساند و مىگذرد .
غرور در روايات
حضرت على عليه السلام در اين باره مىفرمايد :
جِماعُ الْغُرُورِ فِى الإِسْتِنامَةِ إِلى الْعَدُوِّ . « 2 »
اعتماد كردن به دشمن ، جامع فريب است .
و نيز فرمود :
كَفَىَ بِالْمَرْءِ غُرُوراً أَنْ يَثِقَ بِكُلِّ ما تُسَوِّلُ لَهُ نَفْسُهُ . « 3 »
در فريب خوردگى آدمى همين بس كه به هر آنچه نفس در نظرش بيارايد اعتماد كند .
هامش
( 1 ) - مفردات ألفاظ القرآن ، راغب اصفهانى : مادّه غرر .
( 2 ) - غرر الحكم : 311 ، حديث 7174 .
( 3 ) - غرر الحكم : 311 ، حديث 7177 .