به اين جهت ضرر حاسد قبل از آن كه به محسود برسد به خودش مىرسد ، مانند ابليس كه ضررش به خودش رسيد و لعنت ابدى شامل حال او شد و آدم به مقام نبوت رسيد و خدا نكند كه اين صفت رذيله در كسى ملكه شود كه ديگر موفق به توبه نشده و هميشه آرزوى ضرر به ديگران - كه از او بهترند يا بيشتر دارند - را دارد .
جرأت بر معاصى
امام سجّاد عليه السلام از جرأت بر معاصى و عادى دانستن خطا و گناه ، نيز به خداوند متعال پناه مىبرد و درخواست مقام رضاى الهى را مىنمايد .
نعمتى بالاتر از رضايت خدا نيست كه امام صادق عليه السلام در تفسير رضا مىفرمايد :
صِفَةُ الرِّضا انْ يَرْضَى الْمَحْبُوبَ وَ الْمَكْرُوهَ وَ الرِّضا شُعاعُ نُورِ الْمَعْرِفَةِ ، وَ الرَّاضى فانٍ عَنْ جَميعِ اخْتِيارِه وَ الرَّاضى حَقيقَةً هُوَ الْمَرْضِىُّ عَنْهُ وَ الرِّضا اسْمٌ يَجْتَمِعُ فيهِ مَعانِى الْعُبُودِيَّةِ وَ تَفْسيرُ الرِّضا سُرُورُ الْقَلْبِ . « 1 »
رضا آن است كه انسان از چيزى راضى باشد ، خواه آن چيز مطلوب او باشد يا نامطلوب و رضا شعاعى است از نور معرفت و شخص راضى كسى است كه از خواستهها و تمايلات خود دست بردارد و در مقابل خواستهء خدا اعمال نظر نكند و تسليم خواستهء خدا باشد ، شخص راضى در حقيقت كسى است كه خدا از او راضى باشد و رضا اسمى است كه جميع مراتب عبوديّت و بندگى در او جمع است و معنى رضا ، سرور قلب است .
در بلاها مىچشم لذات او * مات اويم مات اويم مات او
( مولوى )
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 68 / 149 ، باب 63 ، حديث 45 .