مسئله دستگيرى خداوند از عبدى كه به حق رو كرده و كفايت پروردگار از امور بنده ، و همچنين صفت ناپسند حسد ، و برنامهء محرّمات و جرأت بر معاصى و مسئله حفظ آبرو و امنيّت ، مسائلى است كه امام سجّاد عليه السلام در اين فراز از دعا بيان مىكند .
دستگيرى خداوند از عبد
اگر خداوند دست كسى را بگيرد و او را يارى و مورد توجه و لطف و كرم خود قرار دهد ، به هيچ وجه كسى نمىتواند او را ذليل و از اين عزت و سربلندى به ذلت و سرافكندگى بكشاند و عزيز واقعى هم يعنى همين .
اهل لغت در معناى عزيز گفتهاند : شكستناپذير ، آرى ، اگر كسى خدا پشتيبان او باشد و از او حمايت كند ، هرگز طعم شكست و ذلّت را نخواهد چشيد .
حضرت على عليه السلام مىفرمايد :
العزيزُ مَنِ اعْتَزَّ بِالطَّاعَةِ . « 1 »
عزيز كسى است كه به سبب طاعت و فرمانبردارى حق ، عزيز شده باشد .
اگر خداوند عزّت به انسان داد و حامى عبدش بود اين عزّت خدايى قابل زوال نخواهد بود و به خلاف عزّتهاى دنيوى كه به حسب ظاهر عزّت است ولى قابل زوال و تغيير و تحول مىباشد ، اگر خداوند بخواهد كسى را عزيز كند و او را دوست داشته باشد از روى لطف و مرحمت خود آنچه را راست باشد ، در دل او مىاندازد از براى او ، جهت رسيدن او به آنچه صلاح حال او باشد و موجب رشد و توفيق او شود .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 184 ، حديث 3495 .