جا آورد كردارش با امر خدا موافق باشد ، آن بنده را موفّق مىنامند و چون بنده اراده كند كه در چيزى از معصيتهاى خداوند داخل شود ، خداوند ميانهء او و آن معصيت حايل و مانع شود و بنده ، آن معصيت را ترك كند ، به توفيق الهى ترك كرده باشد و هرگاه ميان او و ميان آن معصيت جدائى افتد و سبب شود آن معصيت را مرتكب شود ، خداوند او را واگذاشته و توفيق خود را از او سلب نموده است .
دورى از حسد
در ادامهء دعا امام زين العابدين عليه السلام مىفرمايد : خداوندا ! مرا از حسد دور نگه دار .
حسد : عبارت از اين است كه انسانى نسبت به انسان ديگر بدخواه باشد ، از اين جهت كه خداوند به وى نعمتى عطا فرموده و او از عطيهء الهى رنج مىبرد و در دل تمنا دارد ، موجباتى فراهم آيد تا نعمت از صاحب نعمت سلب گردد و آن قدر به تمناى خويش علاقمند است كه از ميان رفتن نعمتِ صاحبِ نعمت را براى خويش نعمت مىپندارد .
امام على عليه السلام مىفرمايد :
الْحاسِدُ يَرى انَّ زَوالَ النِّعْمَةِ عَمَّنْ يَحْسُدُهُ نِعْمَةٌ عَلَيْهِ . « 1 »
حسود از بين رفتن نعمت از ديگران را ، براى خودش نعمت مىبيند .
اگر در فرمايش حضرت على عليه السلام كمى انديشه كنيم به اين نتيجه خواهيم رسيد كه حسود در واقع دشمن نعمت است نه صاحب نعمت ، او از خداوند و تقسيم عطيهاش ناراحت و خشمگين است .
آرى ، اصل حسد ، كورى قلب و انكار فضل الهى كه دو بال كفرند را به دنبال دارد
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 301 ، حديث 6840 ؛ مستدرك الوسائل : 12 / 22 ، باب 55 ، ذيل حديث 13401 .