كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهينَةٌ » « 1 »
هر كسى در گرو دستآوردههاى خويش است .
نفس است كه بايد به خاطر رستگارى خود ، بخل ورزيدن را در تمام امور مثبته از خود دور سازد :
وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَاولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ » « 2 »
و كسانى كه خود را از بخل و حرص بازدارند آنان رستگارند .
و بالأخره نفس است كه هرگاه در ايمان به خداوند و رسول او به درجه اطمينان رسيد و مطابق كتاب خدا ، پاكى را پيشه خود ساخت و در هر كارى رضاى حضرت معبود را طلب نمود ، مىتواند خطاب خداوند را نسبت به خود بشنود : « 3 » يا ايَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعى الى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلى فى عِبادى * وَ ادْخُلى جَنَّتى » « 4 »
اى جان آرام گرفته و اطمينان يافته ! * به سوى پروردگارت در حالى كه از او خشنودى و او هم از تو خشنود است ، باز گرد . * پس در ميان بندگانم درآى * و در بهشتم وارد شو .
در سراپردهء دل خانه خدا را طلبيد * اينچنين خانه خدا بهر خدا را طلبيد
درخرابات فنا ساغر مىنوش كنيد * آنگه از ساقى ما جام بقا را طلبيد
گر بيابيد عطائى همه آن را جوييد * ور بلايى برسد جمله بلا را طلبيد
مىببخشيد به رندان و مجوييد بها * كار خير است در كار دعا را طلبيد
هامش
( 1 ) - مدّثّر ( 74 ) : 38 .
( 2 ) - تغابن ( 64 ) : 16 .
( 3 ) - عصر ايمان و عمل : 165 .
( 4 ) - فجر ( 89 ) : 27 - 30 .