مىروند و براى دستيابى به آن از هيچ جنايتى فروگذارى نمىكنند و دستورهاى زيادى از جانب خداوند وارد مىشود و آنها را به ناپايدارى دنيا و بىارزش بودن مال و جاه توجّه مىدهد . و روايات هم تأكيد مىكند كه روزى دست خداست و بهرهء هر كسى را خدا تعيين كرده ، در حقيقت براى پايان دادن به حرص و دنياپرستى و فعاليت بىحد و مرز براى كسب درآمد بيشتر است .
اسلام پايهء كسب روزى و تلاش و فعاليت صحيح و حلال و سازنده را به دور از هر گونه افراط و تفريط قرار مىدهد تا در نتيجه مصارف آن در مسير خوبى قرار بگيرد .
هنگامى كه معصوم عليه السلام مىفرمايد :
هيچ گاه مال فراوان را نديدم مگر آن كه در دو طرف آن مالى را ضايع شده يافتم ، مىفهميم كه يك طرف آن مال حق اللّه است مانند خمس و زكات و طرف ديگر آن حق الناس است . و امام خبر از واقعيّت مىدهد ؛ زيرا امام عليه السلام در همين دنيا حس جوهريابى حقايق امور را دارد و آنها را آنگونه كه هست مىبيند و بر آنها احاطه دارد . او همه عالم را مانند كف دست مىبيند . ممكن است كسى اين طرف دنيا اسرافى كرده و آن طرف دنيا اثرش ظاهر شده باشد با آن كه ما از آن بىخبريم ولى معصوم عليه السلام از آن خبر دارد .
كمبود شخصيت اسراف كننده روشن است و نسبت به منافع ديگران بخيل است ، پس در اسراف خود و امساك از ديگران در جهت منافع نفسانى خود حركت مىكند .
فقر و فسق و فجور و گناه و ديگر مفاسد اجتماعى در جامعه از اين پديدهء شوم به وجود مىآيد . و بركت مصرف نعمتهاى خداوندى از بين مىرود .
رسول اللّه صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
مَنْ حَبَسَ عَنْ أَخِيهِ الْمُسْلِمِ شَيْئاً مِنْ حَقِّهِ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ بَرَكَةَ الرِّزْقِ إِلَّا أَنْ
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 363
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٦٣