حرامخوار بايد بداند كه عذرش در پيشگاه خداوند به خاطر آلوده بودنش به حرام قبول نخواهد شد . » « 1 »
رزق مقدّر
ابن ابى الحديد نقل مىكند :
« على عليه السلام وارد مسجد شد و به مردى گفت : استر مرا نگاهدار . آن مرد بدبخت دهنه بند استر را باز كرد و با خود برد ، على عليه السلام پس از نماز در حالى كه دو درهم در دست مباركش بود و قصد داشت به عنوان مزد به آن مرد بدهد از مسجد خارج شد ، ديد آن مرد دهنه بند را دزديده و استر را به حال خود رها كرده ، دو درهم را به يكى از خدمتكاران داد تا دهنه بندى براى استر بخرد .
خدمتكار دهنه بند دزديده شده را در بازار مشاهده كرد كه صاحب مغازه به دو درهم خريده بود ، به همان دو درهم آن را از صاحب مغازه گرفت و به مولا عليه السلام برگرداند . حضرت على عليه السلام فرمود :
انَّ الْعَبْدَ لِيَحْرِمُ نَفْسَهُ الرِّزَقَ الْحَلالَ بِتَرْكِ الصَّبْرِ ، وَلا يَزْدادُ عَلى ما قُدِّرَ لَهُ . « 2 »
به حقيقت كه عبد با افتادن در عجله و ترك صبر و استقامت روزى حلال الهى را بر خود حرام مىكند و چيزى از مقدار مقدّر شده به وسيلهء حضرت حق به خود اضافه نمىكند ! ! »
انسان از جان كندن مردم در طلب آنچه كه براى آنان مقدّر نشده ، تعجب مىكند ، آن هم آنچه كه مىگذارند و مىروند .
هامش
( 1 ) - ترجمه تفسير الميزان : 3 / 224 ، ذيل آيهء 27 سورهء آل عمران .
( 2 ) - شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد : 3 / 160 .