حضرت باقر عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت مىفرمايد :
وَلايَحْمِلَنَّكُمْ اسْتِبْطاءُ شَىْءٍ مِنَ الرِّزْقِ انْ تَطْلُبُوهُ بِشَىْءٍ مِنْ مَعْصِيَةِ اللّهِ فَانَّ اللّهَ تَعالى قَسَّمَ الْارْزاقَ بَيْنَ خَلْقِهِ حَلالًا وَ لَمْ يُقَسِّمْها حَراماً ، فَمَنِ اتَّقى اللّهَ وَ صَبَرَ اتاهُ رِزْقُهُ مِنْ حِلِّه وَ مَنْ هَتَكَ حِجابَ سِتْرِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَاخَذَهُ مِنْ غَيْرِ حِلِّهِ قُصَّ بِهِ مِنْ رِزْقِهِ الْحَلالِ وَ حُوْسِبَ عَلَيْهِ . « 1 »
كندى چيزى از روزى و رزق الهى ، شما را وادار نكند كه آنچه لازم داريد از طريق معصيت خدا به دست آوريد ، به حقيقت كه خداوند متعال ارزاق را از طريق حلال نه از حرام در ميان بندگانش قسمت فرموده ، كسى كه تقواى الهى پيشه كند و به راه صبر و استقامت برود ، روزيش از حلال مىرسد و آن كه در برابر حضرت حق پرده درى كند و از غير حلال به كسب معاش برخيزد ، به همان اندازهاى كه از حرام به دست آورده از رزق حلالش كم مىكنند و او را به محاسبه مىكشند .
رزق الهى در كلام علامه طباطبائى
علّامه طباطبائى مىفرمايد :
« از كتاب و سنّت ، پس از تدبّر در آن دو منبع ملكوتى و الهى به دست مىآيد كه :
حلال مصداق رزق الهى است و حرام از دايرهء رزق و روزى خارج است .
روى اين حساب يك انسان حرامخوار كه شديداً دچار هواى نفس و از راه عناد و لجاج تابع شيطان است نمىتواند بگويد : چه كنم روزى من از اين راه قرار داده شده . اين سخن تهمت عظيمى است كه بر اثر جهل و نادانى به حضرت ربّ العزّه وارد مىكند .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 5 / 148 ، باب 5 ، حديث 13 ؛ الكافى : 5 / 80 ، حديث 1 .