است ، بخوريد و از گامهاى شيطان پيروى نكنيد ؛ زيرا او نسبت به شما دشمنى آشكار است .
از آيهء شريفه استفاده مىشود كه حلال خدا را نبايد بر خود حرام كرد و در زمينه خوردنىها به دنبال هواى نفس نبايد رفت و از شيطان نبايد پيروى كرد .
در هر صورت بر اساس اين گونه آيات كه سند محكم الهى است روزى هر موجود زندهاى تا آخرين نفسش مقرر است كه كانال به دست آوردن آن كسب حلال و كوشش مشروع و زحمت و رنج در راه صحيح است .
امام على عليه السلام در نهج البلاغه مىفرمايد :
انْظُرُوا الَى النَّمْلَةِ فى صِغَرِ جُثَّتِها ، وَلَطافَةِ هَيْئَتِها ، لاتَكادُ تُنالُ بِلَحْظِ الْبَصَرِ ، وَلا بِمُسْتَدْرِكِ الْفِكْرِ ، كَيْفَ دَبَّتْ عَلى ارْضِها ، وَ صُبَّتْ عَلى رِزْقِها ، تَنْقُلُ الْحَبَّةَ الى جُحْرِها ، وَ تَعُدُّها فى مُسْتَقَرِّها ، تَجْمَعُ فى حَرِّها لِبَرْدِها ، وَ فى وِرْدِها لِصَدَرِها ، مَكْفُولَةٌ بِرِزْقِها ، مَرْزُوقَةٌ بِوَفْقِها ، لايُغْفِلُها الْمَنّانُ ، وَلايَحْرِمُهَا الدَّيّانُ . « 1 »
مورچه را با جثهء كوچك و ظرافت اندامش بنگريد ، به گونهاى است كه نمىتوان او را با گوشهء چشم ديد و به انديشه درك كرد ، چگونه به نرمى روى زمين راه مىرود و بر رزقش مىجهد ، دانه را به لانه مىبرد و در قرارگاهش قرار مىدهد ، به تابستان براى زمستان جمع مىكند و به وقت آمدن براى زمان بازگشتن مهيّا مىنمايد ، خدايش ضامن روزى او شده و او را موافق حالش رزق داده ، خداوند منّان از او غفلت ندارد و پروردگار ديّان محرومش نمىگذارد .
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 227 .