خدايا ! براى من پيكرى آفريدى و در آن ابزارها و اندامهايى نهادى كه من با آنها تو را فرمان مىبرم و نافرمانى مىكنم ، تو را به خشم مىآورم و خشنودت مىسازم و در نفس من انگيزه به سوى شهوات قرار دادى و مرا در سرايى آكنده از آفات جاى دادى و آن گاه به من فرمودى باز ايست . پس من به كمك تو باز مىايستم و به تو توسّل مىجويم و به تو پناه مىبرم و با يارى تو خودم را حفظ مىكنم و براى انجام آنچه خشنودت مىسازد ، از تو توفيق مىطلبم . « 1 » پس بايد سپرى از ابزار دفاع معنوى برگزيد كه حضرت على عليه السلام فرمود :
لاتُخْلِ نَفْسَكَ مِنْ فِكْرَةٍ تَزيدُكَ حِكْمَةً وَ عِبْرَةٍ تُفيدُكَ عِصْمَةً . « 2 »
خود را از انديشهاى كه برفرزانگى تو مىافزايد و از عبرت آموزى كه تو را از لغزش نگه مىدارد ؛ خالى مدار .
آفرينش در خدمت خداوند
مالكيّت خداوند بر اشيا و انسانها از نوع مالكيت در ميان انسانها نيست ؛ زيرا ملكيت بشر اعتبارى و مجازى است كه براى حفظ اعتبار حقيقى و حقوقى خود قوانينى را جعل نموده به گونهاى كه با سلب ملكيت از فردى نسبت به مال معين در خارج ، او ديگر صاحب آن نيست . امّا نسبت به ذات حق تعالى ملكيت مطلق است و در آن اعتبار و تعلق معنى ندارد ؛ زيرا وابستگى و ارتباط حياتى موجودات به رابطهء معلول با علّت است كه مبدأ آفرينش هستى سبب پديد آمدن آنان شده است و پديدهها ربط محض به خدايند و همه معارف عميق در جهان بينى از اين مبادى
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 91 / 107 ، باب 32 ، حديث 14 ؛ البلد الأمين : 317 .
( 2 ) - غرر الحكم : 57 ، حديث 554 .