با دود گناه و وسوسهء شيطانى آلوده نسازيم .
شخصى به امام باقر عليه السلام گفت : چگونه صبح كردى ؟ فرمود :
در حالى صبح كرديم كه غرق نعمتيم و آلوده به گناهان بسيار ، پروردگارمان با نعمتهايش به ما اظهار محبت مىكند و ما با گناهانمان با او دشمنى مىورزيم در حالى كه ما به او نيازمنديم و او از ما بىنياز است . « 1 »
بينش در بهرهگيرى از نعمتها و بلاها
اندازهشناسى و شناخت قدر نعمتها و حكمت حوادث و آفات انسان را در رساندن به كمالات برتر موفّق مىسازد ؛ به ويژه اگر به اسرار باطنى خلقت اشيا بيشتر نگريسته شود به معرفت حقيقى نزديكتر مىشود .
اگر آدمى
« سرّ القَدَر »
داشته باشد و همه چيز را مانند آب و آتش بشناسد پى مىبرد كه چرا خداوند حكيم ، صفت خوبى را به فرد زشتى داده يا زيبايى را به فرد ناشايست و نادان داده است . اگر تيز نگر شود ، پاسخ همهء اين پرسشها به عدالت و حكمت حق مىرسد .
هنگامى كه انسان سرّ قَدَر هر چيزى و حكمت حق در آن را نشناسد ، هميشه از خود مىپرسد ، چرا و چگونه چنين كرده است ؟ اگر به سرّ درون آفرينش برسد ، همهء اشكالات و شبهات او از بين مىرود .
بيشتر نالهها و شكايتهاى بشر از روى جهل به راز هستى و آفرينش است و ظاهربينى و سادهنگرى و به كار نگرفتن عقل و انديشه ، او را به موجودى مادى و حيوانى تبديل مىكند كه همهء همّت او صرف شكم چرانى و سرگرمى در دنياست ولى چراغ زندگى و عقلش تعطيل است .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 46 / 303 ، باب 6 ، حديث 52 ؛ الأمالى ، شيخ طوسى : 641 ، حديث 1331 .