« عدّهاى از مردم خراسان خدمت امام صادق عليه السلام رسيدند . حضرت بى مقدمه فرمود : هر كس مالى را از « مهاوش » به دست آورد ، خداوند آن را در « نهابر » از بين ببرد . عرض كردند : فدايت شويم معنى اين جمله را نمىفهميم ، حضرت فرمود : از باد آيد به دم بشود . « 1 » » « 2 » اين برداشت همان ضرب المثل خود ماست كه گفتهاند : باد آورده را باد ببرد .
بنابراين بايد از وزر و و بال اين مال ترسيد كه عاقبتش دوزخ است .
از اينرو پيامبر عزيز اسلام صلى الله عليه و آله فرمود :
قالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ : مَنْ لَمْ يُبالِ مِنْ أىِّ بابٍ اكْتَسَبَ الدِّينارَ وَ الدِّرهَمَ لَمْ أُبالِ يَوْمَ القِيامَةَ مِنْ أَىِّ أَبوابِ النَّارِ أَدْخَلْتُهُ . « 3 »
خداى متعال فرمود : هر كس پروايى نداشته باشد از چه راهى درهم و دينار كسب كند روز قيامت باكى نداشته باشم كه از كدام درهاى دوزخ واردش كنم .
و اين حالت مال اندوزى يك نوع آفت زدگى نفس است كه روح و قلب را هم آلوده مىسازد و سپس انسان را به موجودى مانند قارون و فرعون تبديل مىكند كه ادعاى ملك و ملكوت را شيوهء حكومت خود قرار مىدهد .
بندهء ذليل پس به كجا بايد توقّف كند و در چه آغوشى پناه گيرد كه راه نجات او باشد .
اميرالمؤمنين در مناجات خود به درگاه الهى اين پناهندگى را درخواست مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - امام صادق عليه السلام جواب اين سؤال را به فارسى بيان كردهاند .
( 2 ) - بحار الأنوار : 47 / 84 ، باب 5 ، حديث 77 ؛ المناقب ، ابن شهر آشوب : 4 / 218 ؛ بصائر الدرجات : 336 ، حديث 14 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 100 / 11 ، باب 1 ، حديث 46 ؛ الإختصاص : 249 .