« اعلام كنيد كه اللّه خدا پروردگار ما و شماست . » « 1 » در آيهء ديگر مىگويد :
« آنان كه اعلام كردند كه نقشبند و نظام بخش زندگى ما خداست سپس در اين راه پايمردى كردند . . . » « 2 » و اين تعهدى است كه خدا به دوش زبان گذاشته است و اين عمل آن است .
و اما آنچه تعهّد دستها و اندام است ، پس يورش بر آنانى است كه خدا فرمان داده است كه چونان باز بر آنان تازند و همچون صاعقه بر جانشان زنند ؛ چه اين ذات بارى است كه فرمان مىدهد :
فَإِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّى إِذَا أَثْخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنَّاً بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا » « 3 »
پس هنگامى كه [ در ميدان جنگ ] با كافران روبرو شديد ، گردن هايشان را به شدت بزنيد تا آن گاه كه بسيارى از آنان را با سختى و غلظت از پاى درآوريد ، در اين هنگام [ از دشمن اسير بگيريد و ] آنان را محكم ببنديد ، [ پس از اسير گرفتن ] يا بر آنان منت نهيد [ و آزادشان كنيد ] ، يا از آنان [ در برابر آزاد كردنشان ] فديه و عوض بگيريد تا آنجا كه جنگ بارهاى سنگينش را بر زمين نهد .
يعنى حاكميّت مطلق و جهانِ شمول الهى مستقر گردد ، و اين تعهّدى است كه خدا بر جسم و اندام فرض كرده است ، كه سركوبى دشمن كار بازوهاست .
تا آن كه امام صادق عليه السلام فرمايد :
وَبِتَمامِ الإيمانِ دَخَلَ الْمُؤمِنُونَ الْجَنَّةَ ، وَبِالنُّقْصانِ دَخَلَ الْمُفَرِّطُونَ
هامش
( 1 ) - شورى ( 42 ) : 15 ؛ « اللَّهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ » .
( 2 ) - فصّلت ( 41 ) : 30 . « إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا » .
( 3 ) - محمّد ( 47 ) : 4 .