اگر لذّت ترك لذّت بدانى * دگر لذّت نفس لذّت نخوانى
سفرهاى عِلوى كند مرغ جانت * گر از چنبر آز بازش پرانى
و ليكن تو را صبر عنقا نباشد * كه در دام شهوت به گنجشك مانى
ز صورت پرستيدنت مىهراسم * كه تا زندهاى ره به معنى ندارى
گر از باغ انست گياهى برآيد * گياهت نمايد گل بوستانى
دريغ آيدت هر دو عالم خريدن * اگر قدر نقدى كه دارى بدانى
همين حاصلت باشد از عمر باقى * اگر همچنينش به آخر رسانى
( سعدى شيرازى )
امانت دار الهى
هويّت و عظمت باطن انسان كه ظرف اسرار ملكوت ، حرم حضرت محبوب ، حريم واقعيتها و مركز كشف و انكشاف است براى هيچ موجود سمايى و ارضى نيست ، از اين جهت است كه خداى تبارك و تعالى از ميان تمام موجودات مُلكى و ملكوتى ، انسان را جهت حمل امانت برگزيد .
انسان اگر به امانت حضرت ربّ العزّه توجّه علمى و عملى بنمايد و همّت خود را براى رساندن بار امانت به منزل اصلى به كار گيرد از مَلك برتر شود ، و اگر نسبت به امانت حضرت دوست بى تفاوت بماند و همّت و ارادهء خويش را در راه شكم و شهوت و به دست آوردن مظاهر مادّى مصرف كند از هر حيوانى پستتر گردد .
امانت در قرآن
إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا