نعمت آخرتت چه كوچك است !
در خطبهء 133 مىفرمايد :
دنيا و آخرت با مهارهاى خود فرمانبردار اويند ، و آسمانها و زمينها كليد خود را تسليم او كنند ، درختان سرسبز در صبح و شام براى او سجده آرند ، و از شاخههاى خرّم خود براى او آتش روشن افروزند ، و به فرمان او ميوههاى رسيده و قابل خوردن آورند .
در خطبهء 159 مىفرمايد :
خداوندا ، تو را سپاس بر آنچه مىگيرى و بر آنچه مىبخشى ، و تو را سپاس بر عافيت و بر بيمارى و بلا ، سپاسى كه پسنديدهترين و محبوبترين و برترين سپاس به سويت و در پيشگاهت باشد . سپاسى كه تمام فضاى آفرينشت را پر كند ، و تا جايى كه اراده كنى برسد . سپاسى كه از قبول رحمتت محجوب نشود ، و از رسيدن به محضرت قاصر نباشد . سپاسى كه عددش به پايان نرسد ، و پشتوانهاش فانى نگردد . ما كُنه عظمتت را نمىدانيم ، جز اين كه مىدانيم تو زنده و قائم به ذاتى ، چرت و خواب تو را نمىگيرد . هيچ نظرى به تو نمىرسد ، و ديدهاى تو را درك نمىكند . تو ديدهها را درك كرده و اعمال را شماره نموده ، و مهار حيات همگان را به دست دارى و آنچه از آفريدههاى تو مىبينيم ، و از آثار قدرتت به شگفتى مىآييم ، و آنچه از عظمت قدرت تو وصف مىكنيم چه قدر و منزلتى دارند ؟ حال آن كه آنچه از ما پوشيده است ، و ديدهء ما از ديدنش قاصر است ، و عقول ما به درك آن نمىرسد ، و پردههاى غيب بين ما و آنها حايل شده بسى عظيمتر است ! از اين رو هر كه دلش را از هر چيز فارغ كند ، و انديشهاش را به كار گيرد تا بداند چگونه عرشت را به پا داشته اى ، و چگونه موجودات را آفريدهاى ، و چسان كرات را در هوا معلّق
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 145
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٤٥