بازگشت به سوى پروردگار در روايات
آيا اين دعوت به بازگشت به سوى پروردگار تنها در قيامت است و يا از لحظه جان دادن آغاز مىشود ؟ به روايات اهل بيت عليهم السلام نگاهى مىاندازيم :
امام صادق عليه السلام به سدير مىفرمايد :
فَأَمَّا الْمُؤْمِنُ فَما يُحِسُّ بِخُرُوجِها ، وَ ذلِكَ قَولُ اللَّه سُبْحَانَه وَ تَعالى :
يأَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِى إِلَى رَبّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً * فَادْخُلِى فِى عِبدِى * وَ ادْخُلِى جَنَّتِى » « 1 »
ثُمَّ قالَ : ذلِكَ لِمَنْ كانَ وَرِعاً مُواسِياً
لِإِخْوانِهِ وَصُولًا لَهُم . « 2 »
مؤمن ، بيرون رفتن از دنيا را حس نمىكند و اين سخن خداى متعال است كه فرمود : « اى جان آرام گرفته و اطمينان يافته ! ، به سوى پروردگارت در حالى كه از او خشنودى و او هم از تو خشنود است ، باز گرد . پس در ميان بندگانم درآى ، و در بهشتم وارد شو . » سپس فرمود : و اين حالت براى كسى است كه پارسا باشد و با برادرانش همدردى و به آنها رسيدگى كند .
حضرت على عليه السلام از رسول اللّه صلى الله عليه و آله نقل فرمود :
إِنَّ اشَدَّ شيعَتِنا لَنا حُبًّا يَكُونُ خُروجُ نَفْسِهِ كَشُرْبِ أَحَدِكُم فى يَوْمِ الصَّيفِ الماءَ البارِدَ الَّذى يَنْتَفِعُ بِهِ القُلُوبُ وَ إِنَّ سائِرَهُمْ لَيَمُوتُ كَما يُغْبَطُ أَحَدُكُم عَلى فِراشِهِ كَأَقَرَّ ما كانَتْ عَيْنُهُ بِمَوْتِهِ . « 3 »
علاقهمندترين شيعيان به ما ، جان كندنش مانند نوشيدن آب خنك روحبخشى است كه يكى از شما در روز تابستان بنوشد و بقيه آنها در بستر خود به
هامش
( 1 ) - فجر ( 89 ) : 27 - 30 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 6 / 186 ، باب 7 ، حديث 21 ؛ المحاسن : 1 / 177 ، باب 39 ، حديث 161 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 6 / 162 ، باب 6 ، حديث 30 ؛ تأويل الآيات الظاهرة : 752 .