رزق و روزى در قرآن مجيد
در زمينهء وسعت و تنگى رزق لازم است به قرآن مجيد و روايات و اخبار مراجعه كرد ، تا حقيقت مطلب آن چنان كه بايد روشن شود .
آيات قرآن مجيد را در باب اصل روزى و حلال و حرام مالى و وسعت و تنگى رزق و اين كه همهء اين برنامهها ، امتحان الهى براى رشد و تكامل انسان و شكوفايى استعدادهاى اوست و انسان نبايد در برابر ثروت مست كند و در تنگى معيشت پست شود ، مىتوان به پنج دسته تقسيم كرد :
رزّاقيّت خداوند
1 - آياتى كه رزق و روزى را به طور مطلق مستند به حضرت حقّ مىداند و از آن آيات استفاده مىشود كه آنچه از جانب او مقرّر است صحيح و خير و به دور از حرام و شرّ است ، چرا كه حضرت او منبع فضل و رحمت و عنايت و مرحمت و لطف و كرامت و جود و سخا و عطا و بخشش و قدرت جناب او بىنهايت در بىنهايت است و جز خير و خوبى و درستى و سلامت براى احدى نخواسته و نمىخواهد ؛ و از آن جا كه سلامت زندگى مردم بستگى به رعايت اوامر و نواهى او دارد و مهمترين عامل حركت آدمى به سوى عبادت و تقوا ، روزى پاك و حلال است ، معنا ندارد خداوند عزيز از طرفى از انسان برنامهء پاك و رعايت حقوق بخواهد و از طرف ديگر روزى انسان را از راه حرام قرار دهد كه در كار حكيم و عالم و عادل تناقض وجود ندارد :
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَمِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ » « 1 »
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 3 .