بيم [ از عذاب ] و اميد [ به رحمت و پاداش ] مىخوانند و از آنچه آنان را روزى دادهايم ، انفاق مىكنند .
در اين آيات به خصال و اوصاف مردان راه حقّ و عارفان عاشق اشاره مىكند كه اينان با غيب عالم ، در ارتباطند و به پا دارندهء نمازند و چون ياد خدا شود قلبشان از عظمت حقّ مملوّ از ترس و خشيت مىشود ، بر مصايب و طوفانها براى حفظ دين خود صبر مىورند ، بدى را به خوبى بر طرف مىنمايند ، به وقت نيمه شب و سحر از بستر خوش و رختخواب ناز سربرداشته به عرصه گاه عبادت و مناجات قدم مىنهند ؛ و در پايان هر پنج آيه مىفرمايد : از آنچه كه به اين بندگان صالح و عباد شايسته روزى كردهايم ، در راه خير و صلاح مردم و پيشبرد اهداف حقّ و رفع نياز نيازمندان و جبران درد دردمندان انفاق مىكنند .
آرى ، اصل رزق و روزى در ارتباط با عنايت و حكمت خداست و آنچه ريشه در اسما و صفات او دارد صحيح و پاك و اصيل و عين نور است و اين معنا از جملهء وَمِمّا رَزَقْناهُمْ استفاده مىشود .
با توجّه به آيات ياد شده ، احدى را نمىرسد كه تصوّر كند خداوند را غير از روزى پاك ، رزق ديگرى هست كه از حرام باشد كه اين مسئله تهمتى شيطانى به حريم پاك حضرت حقّ است ، حريمى كه از هر عيب و نقصى منزّه و جز كمال و درستى و عدل و صدق و رحمت و كرم و خلاصه كمالات بى نهايت در بى نهايت ، در آن پيشگاه با عظمت ، چيزى يافت نمىشود .
طيّب بودن رزق الهى
2 - آياتى كه رزق الهى را به طور صريح حلال طيّب دانسته و پيشگاه مقدّس كارگردان هستى را از عيب روزى كردن حرام ، مبرّا نموده است :