نخواهد گشت .
آن كس كه داراى وسعت مىشود ، بايد اضافهء درآمد خود را در راه نيازهاى جامعه مصرف كند و از اين كه وسعت در رزق ، سبب مستى و بى خبرى او شود بپرهيزد و آن كه داراى تنگى رزق است بايد قناعت پيشه كند و براى رفع محدوديّت از دست زدن به گناه و معصيت خوددارى نمايد كه وسعت و تنگى براى انسان هميشگى نيست ، بلكه هر كدام را دوره و زمانى است كه آن دوره و زمان ، كلاس امتحان حقّ و محض مصلحت حيات انسان است و به قول قرآن مجيد : مال و اموال و زر و زيور دنيا و ملك و حكومت يك جا مستقرّ نيست ، بلكه در حال گردش و در عرصهء دست به دست شدن است . « 1 » بنابراين وسعت و گشايشى كه براى مستكبران و زورگويان و طاغوتيان است ، وسعت و گشايشى است كه از طريق ظلم و زور و جبر و عنف و جنايت و خيانت و ستم و ستمكارى و خوردن خون مظلومان و غارت حقّ محرومان به دست آمده و ربطى به حضرت حقّ ندارد كه حقّ تعالى فراهم آوردن چنين وسعتى را حرام مىداند و در روز قيامت و در دادگاه عدل تا آخرين درهم و دينار اين گونه ثروت و مال را به حساب ستمكاران خواهد گذاشت ، آن هم حساب سختى كه دنبال آن عذاب و شكنجهء ابدى است . و محروميّت محرومان جهان كه در ثروتمندترين سرزمينها زندگى مىكنند و زير پا و كنار دست آنان ، معادنى سرشار از عناصر قيمتى و طلا و نفت است نيز به حساب حضرت حقّ نيست كه خداوند چنين محروميّتهاى عارضى را كه محصول حكومت قلدران و سكوت محرومان است ، رضايت ندارد .
هامش
( 1 ) - اشاره است به آيهء « وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ » ؛ « و براى شما در زمين ، قرارگاهى [ براى زندگى ] و تا مدتى معين ، وسيلهء بهرهورى اندكى خواهد بود . » بقره ( 2 ) : 36 .