[ « 5 » وَجَعَلَ لِكُلِّ رُوحٍ مِنْهُمْ قُوتاً مَعْلُوماً مَقْسُوماً مِنْ رِزْقِهِ لَايَنْقُصُ مَنْ زَادَهُ نَاقِصٌ و لَا يَزِيدُ مَنْ نَقَصَ مِنْهُمْ زَائِدٌ ]
از رزق و روزيش ، براى هر يك از جان داران ، خوراكى معلوم و قسمت شده قرار داد . سهم كسى را كه فراوان داده ، احدى نمىتواند بكاهد و نصيب كسى از آنان را كه كاسته ، هيچ كس نمىتواند بيفزايد .
حقيقت رزق و روزى
در مسئلهء رزق و روزى حيوانات جاى بحث نيست ، چرا كه آنها از دايرهء تكاليف شرعيه بيرونند ، امّا در ارتباط با انسان كه مكلّف به تكاليف الهيّه است و در برابر حلال و حرام حضرت حقّ مسؤول است و وظيفه دارد به توسط فعّاليّت مشروع ، آنچه براى او حلال و طيّب مقرّر شده به دست آورد و از حرامى كه اصلًا روزى او نشده بپرهيزد ، جاى بحث مفصّل و مشروحى است .
بر اساس آيات صريح قرآن ، پذيرش سلطهء ستمكاران و طاغوت و طاغوتيان حرام است و قبول كنندهء ظلم و ستم ، شريك ظالم و خائن مىباشد .
خداوند بزرگ براى همهء انسانها در سفرهء طبيعت حقّ قرار داده :
حقّ خوراك ، حقّ مسكن ، حقّ پوشاك و حقّ هر بهرهء مشروعى كه انسان نيازمند به آن است ؛ به هيچ عنوان معنا ندارد گروهى به عنوان حاكم بر ديگران از تمام مواهب طبيعى به هر صورت كه بخواهند استفاده كنند و استفادهء ايشان به قيمت