روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى (فارسى) — صفحة 246

2 . بيزانسيها مىتوانستند از موقعيت دريايى خود به عنوان فرصتى حياتى در مقابل موقعيت حياتى زمينى مسلمانان در سرزمين شام و مصر استفاده كنند . بر اين اساس امپراتورى بيزانس خود را با شرايط جديد تطبيق داد و قوانين سياسى و استراتژيهاى تازه‌اى وضع كرد كه مهمترينشان اينها بود : 1 . تضعيف تدريجى قدرت اعراب مسلمان با درگيريهاى مستمر مرزى . 2 . استفاده از نيروى دريايى براى تهديد شهرها و سواحل . 3 . تضعيف مستمر روند سازندگى جامعهء اسلامى با اتكا به « طرفداران روم » در سرزمينهاى فتح شده به دست مسلمانان . در اين باره شواهد فراوانى وجود دارد كه مهمترينشان - در اين دوره - شورش ويرانگر ساكنان اسكندريه ، كمك آنان به لنگراندازى كشتيهاى نظامى رومى در سال 25 و تجديد فتح دوم اسكندريه بوده است . اما در عرصه عمليات شام شورش قبايل عربى طرفدار روم مثل قبيله ايادبن نزار « 1 » بود كه به تهاجم فراگير در سال 17 ه انجاميد و دامنه‌اش تا شهر حمص نيز كشيده شد . با آنكه اعراب موفق شدند با اين اعمال خصمانه مقابله كنند و زيانهاى سنگينى به روميان وارد سازند . با وجود اين امنيت شهرهاى تازه گشوده شده مورد تهديد بود و سازندگى داخلى به تأخير مىافتاد ؛ به علاوه اينكه نيازمند تخصيص تلاش اضافى نيز بود . فرماندهى بيزانس در سازماندهى عملياتهاى زمينى - دريايى تجربهء فراوان داشت و مىدانست كه با ملتهاى محارب چگونه رفتار متقابل داشته باشد . ( مانند رفتارى كه در قبال تهاجم