4 . پادشاهان بنى احمر
چون پايگاههاى اندلس مثل قرطبه ، اشبيليه ، طليطله ، مرسيه و امثال آن به تصرف مسيحيان درآمد ، مسلمانان به غرناطه ، مريه ، مالقه و امثال آن پناه بردند . آن سرزمين پهناور رو به تنگ شدن نهاد و اژدهاى دشمن هر از چند گاه شهرى يا دژى را مىبلعيد و از درخت جان اين سرزمين شاخهاى را مىشكست . مقدار اندك باقىمانده از جزيره در تصرف پادشاهان بنى احمر بود ؛ و آنان پيوسته با دشمن در رنج و درگيرى بودند . چنان كه در اخبارشان آمده است ، آنان گاه دشمن را به تنگ مىآوردند و گاه از پادشاهان فاس ( بنىمرين ) كمك مىگرفتند .
هنگامى كه پادشاهان هفتگانه فرنگ در سال 800 ه / 1397 م آهنگ تصرف غرناطه را كردند ، ساكنان آنجا توافق كردند كه نزد حاكم مرينى مغرب بفرستند و از آنان كمك بگيرند .
شيخ ابواسحاق بن ابى العاصى شيخ ابوعبدالله طنجالى و شيخ ابن زيات بلشى را به عنوان سفير تعيين كردند . پس از رفتن آنان فرنگيها با 35 هزار سوار و صد هزار پياده به جنگ غرناطه آمدند . سلطان مغرب با فرستادگان موافقت نكرد و كمكشان نداد . اما اين كار از عزم مسلمانانى كه سخت درگير جنگ با فرنگيها بودند و پيروز شدند چيزى نكاست .
باقيماندهء پادشاهان بنى احمر در اندلس پس از تصرف كوه به وسيلهء مسيحيان بيشتر اوقات را در جنگ و ستيز بودند و تا رسيدن دورهء پيرى دولتشان وضعيت آنان به همين منوال بود .