حكمرانان به حكم نوع پرورش خود و در نتيجهء ضعف و ناتوانى و نوع شكلگيرى سيستم سياسىاى كه اغلب زير سلطهء غير مسلمانان بود ، نسبت به مسيحيان شمال فرمانبردارتر بودند .
اين امر موجب نابودى همگان گرديد : هم اميران و هم عامهء مسلمانان ، چه آنها كه اصالت اندلسى داشتند و چه آنهايى كه از مغرب اسلامى به يارى مسلمانان اندلس شتافته بودند .
3 . نبرد الارك
به اين ترتيب در آستانهء پايان پيمان صلح پنج ساله ، گروهى از فرنگيان در قالب لشكرى انبوه به سرزمينهاى اسلامى سرازير گشتند و آن را سخت دستخوش غارت و فساد و تباهى كردند .
يعقوب المنصور با شنيدن اين خبر با سپاهى بزرگ و منظم آهنگ آنان كرد و در سال 591 ه / 1194 م به سوى اندلس از دريا گذشت . با آگاهى از حركت وى فرنگيهاى همهء نقاط براى جنگ با او بسيج شدند .
دست بر قضا يعقوب المنصور به شدت در اين دوره بيمار گرديد ( به طورى كه پزشكان از زندگى وى نوميد شدند ) . آلفونسو پادشاه قشتاله با استفاده از اين فرصت تأخير مسلمانان را حمل بر ضعف نمود ؛ و در قلمرو مسلمانان اندلس دست به فساد زد ؛ و سپاه مسلمانان پراكنده گشت . او با پيامهايى توأم با وعده و وعيد شهرهاى اندلس هممرز با خود را خواستار گرديد . اما سلطان يعقوب المنصور بهبود يافت و فرماندهى لشكر را به عهده گرفت . طرفين در شمال قرطبه - در نزديك قلعهء رباح - در روز پنجشنبه نهم شعبان در جايى موسوم به الارْك رو در رو شدند .
يعقوب المنصور نيروهايش را سازمان داد . شيخ ابن ابىحفص عموى سلطان ، ابوزكرياى حفصى را به فرماندهى نيروهايى كه بايد با آلفونسو مقابله كنند گماشت و بخش اعظم سپاه نيز زير فرماندهى خود وى قرار گرفت . درگيرى آغاز شد و آلفونسو پنداشت كه عمدهء نيرو همانى است كه در مقابل او قرار دارد و فرمانده آنها نيز خود يعقوب المنصور است . از اين رو همهء نيروى خود را بر ضد آن بخش متمركز ساخت . نبرد سختى درگرفت و شمار بسيارى از مسلمانان به شهادت رسيدند . در آستانهء پايان يافتن نبرد به سود فرنگيان و