روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى (فارسى) — صفحة 132

با مسيحيان و مسلمانان هر دو بجنگند . ابن مردنيش با مشاهدهء درگيرى آن دو با مسيحيان ، منطقه را ترك گفت . از آن سو مسيحيان پنداشتند كه دليل كوچيدن ابن مردنيش رسيدن كمك به مسلمانان بوده است . پس از در صلح درآمدند و موحدون وارد شهر ويران و ناتوان مريه گرديدند . نصاراى شمال مسلمانان متفرق را زير سلطه داشتند . از آنها به زور جريمه و ماليات مىگرفتند و در سرنوشت آنان دخالت مىكردند - حتى در اميرنشينهاى مستقلى كه به وسيلهء طرفدارانشان اداره مىشد نيز اين دخالت وجود داشت . - اين امر روحيهء جنگى مسلمانان را ضعيف كرد . هرگاه كه اميرنشينهاى شمالى مسلمانان را قدرتمند احساس مىكردند با آنان پيمان صلح امضا مىكردند ، ولى از اين پيمان در راستاى آماده شدن براى جنگ بعدى و افزايش نيروهايشان استفاده مىكردند ، در حالى كه مسلمانان به جنگ داخلى سرگرم و روز به روز ضعيف‌تر مىگشتند . « 1 » به روشنى پيداست كه جنگ در دورهء اخير صورت تازه‌اى به خود گرفت و زير تأثير عامل خارجى جديد يعنى مسلمانان مغرب - مرابطون و بعد موحدون - قرار گرفت . اما مسلمانان اندلس اين عامل تازه را نپذيرفتند و در درگيريهايى ميان خود و يا بر ضد مسلمانان مغرب ، با نصارا همدست مىشدند . برافتادن ملوك الطوايف به ويژه معتمد بن عباد ، برآيندهء نيروها آثارى منفى داشت . برخى مراكز اسلامى قدرت در اندلس از همكارى با مسلمانان مغرب بيمناك بودند و همكارى با مسيحيان شمال را ترجيح مىدادند . گرچه اين عمل در كوتاه مدت به نفع آنان تمام مىشد ، اما در درازمدت تضعيف توان نظامى مسلمانان را به همراه داشت . موضع‌گيرى عامهء مسلمانان اندلس درست بود و همكارى با مسلمانان مغرب را بر مسحيان شمال ترجيح مىدادند . اما