موظف هستند علاوه بر اعلام توحيد و ابطال شرك و آداب و رسوم جاهلى ، به دعوت ادامه دهند و مقاومت ورزند و معلوم است كه اين وظيفه ، بسيار خطرناك‌تر ، سنگين‌تر و در نتيجه بزرگ‌ترين مصداق قيام و مبارزه است ؛ چنان چه در روايت هم آمده است : برترين جهاد ، گفتن كلام حق نزد امام ستمگر و جبّار است . « 1 » جنبهء دوم ، مبارزهء ضد استكبارى انبيا ( ع ) ، قيام و به دست گرفتن رهبرى مبارزه براى تحقق بخشيدن به توحيد و عدالت و ريشه‌كن ساختن حاكميت جهل و خرافه و طاغوت است . خداوند پيامبران را براى تصدّى امامت مردم در اين مبارزهء مقدّس فرستاده است : « وَ مَا أَرْسَلْنَا مِن رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللّهِ . . . » ( نساء : آيهء 64 ) ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اينكه به اذن خدا از او اطاعت كنند .