در زمين استقرار و ريشه دارد و نه برگ و بارى ارزشمند ، بلكه پر از تيغهاى تيز است و ميوهاى تلخ ، بدبو و سوزاننده دارد . « 1 » كلمهء خبيث شرك نيز فروع اعتقادى ناپاك ، اخلاق خبيث و اعمال ناصالح بارمىآورد . رسالت پيامبران معرفى اين دو شجره به بشريت و دعوت آنان به پروراندن شجرهء طيبات و ريشهكن كردن درخت پليدىها است و خود پيامبران رهبرى اين مبارزه و نهضت مقدس را به عهده دارند .
مظاهر طاغوت
پيامبران مناديان و مدافعان حاكميت حق هستند كه در قبال آن حاكميت طاغوت است . طاغوت و استكبار ، بزرگترين مظهر كفر و شرك است . استكبار به معنى خودبينى ، خود را از بندگى برتر دانستن و اطاعت همه يا بعضى فرمانهاى خدا را دون شأن خود ديدن و سرپيچى كردن است . طاغوت هر مستكبرى است كه از اطاعت فرمان خدا سرپيچى كرده و بدون اذن و دستور خدا ، مردم را به اطاعت از فرمان خود بخواند . طاغوت چون از زمينهء وجود خويش درخت طيّب توحيد را كنده و در آن بوتهء خبيث شرك را كاشته است . خود و پيروانش را به منجلاب فساد و تباهى مىكشاند و سرانجام به جهنم وارد مىكند :
« يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ وَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ » ( هود : آيهء 98 )
[ فرعون ] روز قيامت پيشاپيش قومش مىرود و آنان را به آتش درمىآورد و [ دوزخ ] چه ورودگاه بدى براى واردان است .
اصل طاغوت و اولين مستكبر عالم ، شيطان است كه در برابر حق تعالى استكبار ورزيد و خود را از سجده بر آدم برتر ديد و امر خدا را در اين مورد اجابت نكرد . بدين ترتيب راندهء درگاه خدا شد و با اذن تكوينى خداوند ، رهبرى طاغوتيان جهان را برعهده گرفت و انسان را به پيروى از خود و استكبار و طغيان در برابر خداوند دعوت كرد . پيروان شيطان در سه چهره ظهور مىكنند :
هامش
( 1 ) - ر . ك : الميزان ، ج 12 ، ص 50 - 53 .