حق يعنى چيزى كه واقعيت خارجى دارد و ثابت و زوال‌ناپذير است . بنابراين ، حق فقط خداوند است و آن چه كه از حضرت حق نشأت بگيرد « 1 » و مظهر او باشد يا ما را به او برساند ؛ وجود جهان حق است ؛ چون فعل خدا و مظهر اوست ؛ قرآن حق است چون كلام خداست و پيامبران حق‌اند ، چون رسول خدايند ؛ اعتقادات صحيح و اخلاق متعالى و اعمال صالح حق‌اند چون رساننده به خدايند . در مقابل ، خدايانِ مشركان باطل‌اند ؛ زيرا واقعيت ندارند و فقط موجوداتى توهمى و ساختهء ذهن مشركان‌اند ؛ اديان و مكاتب غير الهى همه باطل‌اند ؛ زيرا از خداوند نشأت نگرفته‌اند و محصول جعل و تحريف انسانند ؛ عقايد ، اخلاق و اعمال كافران و مشركان باطل است « 2 » ، چون رسانندهء به حق و مطابق امر و دستور حق تعالى نيستند .