به بيان قرآن ، درخت پاكىها و درخت پليدىها ، دو واقعيت‌اند و پيامبران ، شناسانندهء اين دو درخت‌اند . كلمهء « توحيد » درخت تناور ، مبارك و پرثمر طيّبات است و شرك و كفر ، درخت ناپاكى و ام الخبائث ؛ و همهء پليدىها ثمر و نتيجه آن‌اند : « أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّماءِ تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ وَ مَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِن فَوْقِ الْأَرْضِ مَالَهَا مِن قَرَارٍ » ( ابراهيم : آيات 24 - 26 ) آيا نديدى خدا چگونه مَثَل زده : سخنى پاك كه مانند درختى پاك است كه ريشه‌اش استوار و شاخه‌اش در آسمان است . ميوه‌اش را هر دم به اذن پروردگارش مىدهد و خدا مثل‌ها را براى مردم مىزند شايد كه آنان پند گيرند و مَثَل سخن ناپاك چون درختى ناپاك است كه از روى زمين كنده شده و قرارى ندارد . با توجه به آيات قرآن « 2 » معلوم مىشود منظور از « كلمهء طيّبه » و درخت پاك ، اعتقاد ناب به توحيد و كلمهء طيّب « لا إله الا الله » است و از اين كلمهء پاك و اعتقاد ناب ، اعتقادات فرعى و مكارم اخلاق و اعمال صالح نشأت مىگيرد و اين كلمهء طيب مانند درخت تناور مباركى است كه در زمين ريشه دارد و شاخه‌هايش به هر طرف گسترده شده و برگ و بار فراوان دارد . در قبال اين كلمهء مبارك ، كلمهء خبيث شرك است كه مانند بوتهء خبيث حنظل است . نه