از ديرباز در مرزهاى ايران عده‌اى از مردم عرب زندگى مىكردند كه گهگاه بين آنها و نيروهاى مرزى ساسانيان برخوردهايى صورت مىگرفت . از آن جمله مىتوان به قبيله بكربن‌وائل اشاره كرد كه در حدود فرات بودند و با مرزداران ايرانى زد و خوردهايى داشتند . نخستين برخورد اساسى ميان ايرانيان و مسلمانان در سال 12 هجرى ( 633 م . ) رخ داد ؛ بدين صورت كه مثنّى بن حارثه شيبانى و سويد بن قطبه عجلى كه هر دو از قبيله بكر بودند ، به مرزهاى ايران هجوم آوردند و با كسب غنايمى بازگشتند . « 1 » مثنّى بن حارثه براى آنكه در عمليات خود از نيروهاى مسلمان استفاده كند ، نزد ابوبكر آمد و گزارشى از ضعف ايران و مساعد بودن اوضاع براى ورود مسلمانان به آن كشور بيان كرد . بنا بر نقل « فتوح البلدان » « 2 » وى از خليفه خواست كه ضمن امير كردن او بر مسلمانان قبيله‌اش ، به وى اجازه بدهد با ايرانيان به نبرد بپردازد . « 3 » ابوبكر با درخواست مثنّى بن حارثه محتاطانه برخورد كرد و طى پيغامى خالد بن وليد را مأمور حمله به ايران نمود و از مثنى بن حارثه خواست تا از او اطاعت كند . بدين صورت لشكرى به فرماندهى خالد بن وليد به عنوان نخستين قواى اسلام روانه ايران شد . « 4 »