لمس مىكند . علاوه بر آن كه امامت ، عهدو امانت الهى است كه به بندهء برگزيده‌اش عنايت مىكند ، و شركت و گناه نه با مقام « اصطفا » ى امام عليه السلام سازگار است و نه با « عهد الهى » بودنِ مقام امامت . از اين رو خداوند در پاسخ درخواست ابراهيم عليه السلام با صراحت فرمود : « لايَنالُ عَهْدِى الظّالِمينَ » . « 1 » پيمان من به ستمكاران نمىرسد . امام هادى عليه السلام در طول زندگىاش نه تنها مرتكب هيچ نوع معصيتى - چه به عمد و يا سهو - نشد و از راه راست منحرف نگشت كه در نهايتِ پرهيزكارى زيست . طاغوت زمان ؛ متوكّل عبّاسى با تمام وسائلى كه در اختيار داشت كوشش مىكرد آن پيشواى معصوم را بفريبد و به صحنه‌هاى لهو و لعب و بىبندوبارى بكشاند ؛ ليكن امام عليه السلام همواره « عصمت » خود را حفظ كرد و با دورى از گناه و موضعگيريهاى درست و اصولى در برابر خواسته‌هاى خليفه ، « 2 » عصمت خويش و پدران بزرگوارش را به اثبات رسانيد و بر اين فرمايش خود در زيارت « جامعه » عينيّت بخشيد : « عَصَمَكُمُ اللَّهُ مِنَ الزَّلَلِ وَ آمَنَكُمْ مِنَ الْفِتَنِ وَ طَهَّرَكُمْ مِنَ الدَّنَسِ وَ اذْهَبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ وَ طَهَّرَكُمْ تَطْهيراً . » خداوند شما را مصون و معصوم از لغزشها ، و ايمن از فتنه‌ها و پاك و منزّه از هر نوع آلودگى و ناشايستگى گردانيد ، و پليدى و گناه را از شما دور كرد ، و كاملًا شما را پاك ساخت .