جلوه اى از حكومت علوى (فارسى) — صفحة 121

حرام است و فقط آنچه از جانب خدا نازل شده و در قرآن آمده صحيح است . آنان مىگفتند : هيچ يك از مسلمانان در ندانستن اينها معذور نيستند ولى در غير اينها از حلال و حرام ، تا زمانى كه دليلى روشن برايشان اقامه نشود ، معذور هستند . « 1 » « 2 » عقيدهء ديگر خوارج اين بود كه مىگفتند : مرتكب گناه كبيره كافر است و در آتش جهنم جاودانه خواهد ماند . آنان براى اين نظريهء نادرست خود به آيات مربوط به سرپيچى « شيطان » از سجدهء حضرت آدم عليه السلام استدلال مىكردند و مىگفتند : شيطان با اين‌كه به وحدانيت خدا عارف بود ، بر اثر ارتكاب يك گناه كبيره كافر شد . « 3 » غافل از اين‌كه قرآن مجيد درباره شيطان مىفرمايد : « وَكانَ مِنَ الْكافِرين » « 4 » يعنى شيطان قبل از امر به سجده ، اعتقاد به خدا و قيامت نداشت و سرپيچى از سجده باعث كفر او نشد . اين گروه افراطى عقيده داشتند كه هر كس از مسلمانان همراه ايشان در ميدان جنگ شركت نكند و به سوى آنان هجرت ننمايد ، كافر است ، اگرچه با آنان هم‌عقيده باشد . خوارج مىگفتند : تقيّه ( پنهان داشتن مذهب ) چه در گفتار و چه در عمل جايز نيست ، از اين رو در برخورد با ستمگران عقايد خود را به صراحت ابراز مىكردند و خود را به كشتن مىدادند .